Taşınmak üzerine

Konya'ya neden geldik? Hep beraber yenien doğmaya gelmiştik oysa ki...

Lisede ve sonrasında Konya'nın yerlisinin genel zihniyetinden sıkıldığım için "bi daha Konya'da yaşamam, Konyalı'yla evlenmem" diyerek büyük laf etmişim demek ki... Mimar olmadığım halde nasıl bir sebeple şantiyede bulunmuşsam, yolum Bakü'ye düştü; ve orada bir Konyalı'ya aşık olarak evliliğe adım attık. 

Biraz acemilikten midir, yanlış takvim yöntemi midir artık her ne zıkkımsa hemen gebe kaldım. Sonra dedik ki "Lan iki aile de Konya'da, biz Konya'ya gitsek var ya harika olur herkes bizi özledi de hem, torun torba severler mutlu mesut doğum yapar hiç zorluk çekmeyiz". Doğuma 3 ay kala Konya'ya yerleştik -geçici olarak elbette-. 

Sıkıntıların ardı arkası kesilmedi anasını satayım! Git gide benden uzaklaşan koca ile git gide bana yakınlaşan bir bebekle hamileliği sonlandırdık (evet şair burada planlı sezaryeninden bahsediyor). Çocuk bakımının detaylarına girmeyeceğim, zira sayısız kitap yazılıyor üzerine, satır arasına sığamayacak kadar ciddi ve yorucu bir mesele. Boşa dememişler "bir bebeği büyütmek için bir köy lazım" diye.

Yorucu, yalnız, yorucu, tek başıma, yorucu, uykusuz, yorucu, aç, yorucu, kirli günler geçirdim. Gün be gün kötüye giden bir yorgunluk ve yalnızlık hasıl oldu. Aynı evin içinde yalnız iki insan ve bir bebek ile aylar geçirdik. Olmadı, dağınıklık bir enkaz gibi çakıldı oraya, toplayamadık, kimse de yardım etmedi ki alsın bir iki kırık parça rafa kaldırsın. Yok. Gitmek gerekti, kesin ve kati bir şekilde oradan uzaklaşmak gerekliydi. Hayatta kalmaya devam etmem için, akıl sağlığım için gerekliydi. Ardı kesilmeyen terör olayları ve patlamalardan sonra elbette en barış dolu yer İzmir'di ve ben orada yaşamalıydım! 

Gitmeler iyidir bazen. bıraktığın yerde acılar varsa gitmek en iyisidir. Adı kaçmaksa bile iyidir. Yeni bir başlangıcın daha iyi olacağının umudu büyütür içindeki çocuğu. yeniden hayal kurmaya başlarsın. Yaptığın hataları da terkettiğin yerde bırakmışsın gibi hafiflersin. Hatadan çıkarılan dersi koyarsın bir koliye, üzerine de yazarsın "dikkat kırılacak".   

Artık biraz deniz, biraz güneş, bir kaç iyi dost ve iyi bir iş! bana iyi gelen herşey katlanarak Yiğido'ma da iyi gelecek biliyorum... Hala umudum var, inanıyorum; güzel günler göreceğiz güneşli günler...

9 ay krizi

Emeklemeyi başarmanın sevinci kısa sürdü. "Oğlum oraya gitme, annecim dur onu yapa, bak kafanı çarparsın, ay ay ay ay ayyy gitti toto!" ile gün bitiyor. Heycanı onun için de yüksek olmalı ki gece bile kalkıp emekliyor. Bir de bunu saat başı yapmasa da biraz uyusa annesi...

"Anneler, uykunun insan hayatı için çok da gerekli olmadığı savı için yapılan bir deneyin parçası" demiş bir çizer. Yok anacım, bizde durum hiç öyle değil. Bildiğin agresif agresif davranıyorum el kadar bebeğe, sinir stres yapıyorum, baharatı buzdolabına koyuyorum, şampuanla dişimi fırçalıyorum filan. Olmaz, bana sökmedi.

Nereden denk geldim şu attachment parenting'e? Emzir dediler emzirdik, sarıl dediler sarıldık, bebeğini giy dediler giydik (babywearing ayrı bir konu olarak yazacağım, şahhane bişey aslında), birlikte uyudediler, hadi co-sleep yapalım annem dedik onu da yaptık. Uyku eğitimi, tuvalet eğitimi gibi 'eğitim' içeren herşeye karşı durduk. Sevdik, öptük, kokladık... Ne zaman ekmeği yiyecez lan bunu? Bu bebe ne zaman akıllı uslu uyku uyuyacak? Ne zaman ben bırakıp gidince arkamdan ağlamayacak? Ne zaman kese yapacam banyoda? (bunun cevabı '45 yaşında' olmasa iyi olur, zira ölüderi topağı oldum) 

Baba da yok başımızda, babanne de kaçıyor durmadan. Anneanne de en sonunda patladı "canımdan bezdim" diye. Bu üremeye meraklı insanlığın kuş kadar aklı yok amk! Bir gülüşe değer mi lan bu eziyet? 

Değer...